ที่ผ่านมาก็ดองบล้อกไว้นานอีกแล้ว ไปเที่ยวบาหลีมา (11-13 Aug) อิอิ.. จริงๆก็กึ่งๆไปดูงานนิดหน่อยด้วยแหละนะ แต่โดยรวมก็เหมือนไปเที่ยว
Been so long time since my last update again! This time, I went to Bali (11-13 Aug) for travel and business purpose.

บาหลีนี่คล้ายกะภูเก็ตบ้านเราจริงๆ ออกจะไม่ค่อยเจริญเท่าด้วยซ้ำ ผู้หญิงหลายคนก็เดินโดยที่เอาของเทินไว้บนหัวแบบไม่ล้ม บางคนขี่จักรยานเชียว !! เก่งจัง..
Bali is very similar to Phuket of Thailand. Still developing city, women can put things on the top of their head without falling down, some even riding a bicycle carrying it.

ที่ติดใจสุดๆก็ การที่ได้ไปกินข้าวเย็นริมทะเล ใช้มือเปิบ (คนที่นั่นใช้มือกินข้าว) อาหารทะเลสดๆ ปลาหมึกหวานๆ น้ำจิ้มหลากรส และก็มีวงดนตรีแบบสี่ห้าคน กีต้าร์คนละตัว เดินวนเวียนไปมาร้องเพลงตามโต๊ะ บรรยากาศสุดแสนสบายริมทะเลจริงๆ ทำไมเมืองไทยไม่ทำงี้บ้างนะ อ้อ แถมด้วยมีเรือจอดอยู่ริมชายหาดขายข้าวโพดปิ้ง อาหร่อย..คริๆ หม่ำๆ
The most impressive thing is to be able to eat beside the sea. Using hands to eat those fresh cooked Sea Food, sweety squids with all kind of dips to go with it. Along with listening to the rhythm from the small group of guitarists and vocalists that circle around customers who were eating there. It was really nice. Why don't Thailand's restaurant do something like this too? Also, there is a small boat selling grilled sweet corn on the cob too ~ Yum!

ก็ได้ไปดูวัดของบาหลี สวนกาแฟและโกโก้ พึ่งเคยเห็นผลโกโก้ครั้งแรกในชีวิต เป็นแบบนี้อ่ะ ที่สวนนั้นก็กินโกโก้ กินกาแฟกันอย่างเมามัน แต่ว่าโกโก้เค้าจืดชืดไปหน่อย สงสัยถ้าชงเองคงอร่อยกว่านี้
This time we got to see Bali's Temple, Cocoa and Coffee growing and brewing place, it's my first time in my life to see the real Cocoa fruit! We got to drink a lot of hot cocoa~ but it was a bit mild.

สกุลเงินของที่นี่ก็สนุกสนานมาก รูเปียะ.. เหอๆ.. ข้าวจานละห้าหมื่นรูเปียะ ไรเงี้ย.. แบบว่า 1000 RP = 5 BHT ง่ะ.. ลงทุนที่นั่นทีนึง ต้องใช้หน่วยเป็นพันล้านกันทีเดียว
Currency here is quite interesting, it's Rupia~ Imaging eating a dish for 50,000 Rupia~ in fact the real exchange rate is 1000 RP = 5 BHT (Or 9700 RP = 1 USD) When we invest there, we have to say in Billions!!

ที่บาหลีก็หนุกหนานดี ใช้ได้ กลับมาก็เหนื่อยกันพอดู เพราะอากาศก็คล้ายๆบ้านเรานั่นแหละ ใส่ขาสั้นเดินสบายๆเลย
Overall it was a fun trip, was exhausted from the trip as well because the weather is like Thailand~ hot and humid!

กลับมาก็เหมือนจะวุ่นวายทั้งอาทิตย์ มหาลัยทั้งสามที่ที่ขอจม.ไป ก็ส่งกลับมาให้เรียบร้อย เลยเอาไปยื่นก็เสียเวลาไปอีกครึ่งวัน.. และวันศุกร์ก็มีการสอบภาษาญี่ปุ่นของทุนมง มีสามชุด ทำได้แค่ชุดแรกกะชุดสอง ชุดสาม..มั่วแทบทั้งหมด เหอๆๆ.. เห็นทีไปสอบวัดระดับของเราคงจะแย่นะเนี่ย แต่ก็สมัครสอบวัดระดับหนึ่งไปแล้วง่ะ.. ไปสอบญี่ปุ่นของทุนมงคราวนี้ก็เม้าท์แตกตามเคย เหอๆ.. กว่าจะได้เจอกับทุกคนอีกทีก็ต้องปีหน้าเลยสินะ ช่วงนี้ก็ว่างซะแล้วสิเรา 
When I came back, it was a busy week again!, because I have finally got all 3 letter of acceptances from 3 universities that I request. So it took me a day again to give those letter to the embassy. Then on Friday there was a Japanese language test of Monbusho, there was 3 sets of exams, I could do only the first 2, the last one... haha~ just guess it all the way through! I guess this means that I have no hope for JLPT Level 1 this year, despite that, I applied to take JLPT 1 >< already!!! A lot of talking during the Monbusho test again!! haha~ until we meet again next year!

ว่างๆยังงี้ ก็ยุ่งเหมือนกันนะ ไหนจะนัดเจอเพื่อนๆสมัยป.โท เพราะเจี๊ยบกลับมาเยี่ยมบ้านชั่วคราว เม้าท์แตกตามเคย และก็ไปงานแต่งงานของรุ่นพี่ที่ชมรม งานจัดได้น่ารักใช้ได้เลย มีแต่คนหน้าคุ้นๆ คนชมรมกันทั้งนั้น งานนี้ก็เม้าท์แตกอีกตามเคย เสียดายที่คอม (คอมมิตตี) เรามากันแค่น้อยนิดเอง
I should finally be cleared now, but I was still busy with friends meeting! because my friend came to visit Bangkok these day so we held a small reunion for the Msc, then hurry to attend a friend's Meeting~ (Senior from the Club of my Uni time) It was really really cute wedding~ and many familiar faces ^^ so much fun!

พอหมดอาทิตย์ที่แล้วก็น่าจะว่างหน่อย แต่ อจ. ที่ญี่ปุ่นอยู่ๆก็ตอบเมลมาบอกว่าให้เขียน PhD Research Proposal ให้เค้าก่อนวันจันทร์ ประมาณว่าให้เวลาเราสี่วัน..เหอๆๆๆๆ ปั่นกันหูตาแหก แต่ก็ผ่านพ้นมาได้ละนะ ตอนนี้ก็รอ Web Entry System เค้าเปิดจะได้สมัครไป ให้มันเรียบร้อยซะที สรุปว่าเลือกเคโออันดับหนึ่ง และก็ตั้งใจจะสมัครเอกไปเลยด้วยล่ะ.. (ขอให้ผ่านทีเห้อ..) ทั้งๆที่อจ.โตไดก็โคตรจะดี แต่มันต้องไปรีเสิร์ชก่อนง่ะนะ..

I should finally have some free time! but again! Prof. from Japan reply my e-mail~ with my new task, to complete PhD research proposal in like, 4 days~ from scratch! >< OMG.... but I managed to get it through now, with some books review and web pages~ Now I only have to wait for the Web Entry system to open~ and apply for PhD. In summary, I choose Keio as my first choice~ and intend to take Doctoral as my first course! (Hopefully I passed the screening) Although Toudai (Tokyo Uni) 's prof was really nice to me, but well..

ก็พึ่งจะว่างได้สามสี่วันนี่แหละ แต่ก็บ้าเกมแบบหนักหน่วง เล่นมันทุกครั้งที่จับคอม อิอิ ว่าแล้วก้อไปอัพเวลต่อดีกว่า
The last 3 days was, free! finally! Yeah! haha~ but I was deeply addicted to one Online Game~ now I should go building up my level! ^_^ Hee Hee

วันนี้นัดเจอเพื่อนกลุ่มสมัยเซนโยมาอ่ะ สนุกมากมาย เม้าท์แตกสุดๆ เหมือนได้กลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง ลืมแก่ไปเลย อิอิ ข้าวที่สั่งมาก็เลยกินได้แค่นิดเดียวเพราะเอาแต่คุยซะงั้น เป็นงี้ประจำเลยสิเรา คราวหน้าต้องสั่งน้อยๆซะแล้ว อิอิ
Today I met up with some old friends since High school. It's always feel so good when we meet up with old friends from the past, updating the present and laughing about our stupidity future plan. I feel like I went back to be a kid again.

เมื่อวันก่อนขี่จักรยานกลับจากบ้านใหม่มาที่โรงงาน ห่างกันหนึ่งซอย แต่ต้องออกมาที่ถนนใหญ่ และถนนใหญ่แถวนั้นเรียกได้ว่าใหญ่จริง สามเลน รถบรรทุก คอนเทนเนอร์วิ่งตลอด เพราะมันเป็นเขตโรงงานและโกดัง รู้สึกถึงความน่ากลัวของรถยนต์ครั้งแรก มันช่างใหญ่และเร็วจริงๆอ่ะ ทั้งๆที่เวลาเราเป็นคนขับเองเรารู้สึกมันไม่เห็นน่ากลัวขนาดนั้น แถมยังชอบหงุดหงิดเวลามีคนข้ามถนนตัดหน้า เจอจักรยานถีบต่อหน้า ไรเงี้ยประจำ พอเป็นคนต้องมาคอยหลบรถซะเองถึงได้รู้ว่ามันลำบากนะ กว่าจะหลบได้แต่ละคัน น่ากลัวจริงๆ.. ต้องมองซะใหม่แล้วเวลาขับรถ
The other day, I rode a bicycle from my new home to the factory, which was about one soi apart.. but it had to pass the main road (which, main means, 3 lanes, full of cars, trucks and maybe trailers) I felt, for the first time, the scariness of the car being. It's so ... fast and huge! >< Though when I was the person driving I never feel the size. When I drive, I always feel annoyed when I see people crossing the road, or bicycles.. now I will have to rethink about that. 

แต่แล้ววันนี้ ในขณะที่ขับรถกลับมาคอนโดตอนดึกๆ ก็เจอคนยั่วเยี้ยข้ามถนนหลังเสา หรือใต้สะพานลอย อันตรายมากๆอ่ะ ข้ามถนนใหญ่ตอนกลางคืนก็น่ากลัวพอแล้ว ยังข้ามใต้เงาสะพานลอยหรืออยู่ๆก็โผล่ออกมาหลังเสาซะนี่.. อารมณ์พุ่งปรี๊ดปร๊าด ขับรถเครียดไปเลย..แง
But today, when I was driving back to my condo at the middle of the night. I encountered crowd of people trying to cross the street behind the pole! or under the crossing bridge! >< Trying to cross the big road during nighttime is hard enough, they even cross under the bridge's shadow or just popped out of nowhere behind the pole. I was real stress driving ><

เรื่องทุนก็เรื่อยๆอ่ะค่ะ เลือกไว้สามที่ตอนนี้ได้จม.ตอบกลับมาจากอันดับที่สามแล้ว.. ยังรออันดับหนึ่งกับสองอยู่ แต่ก็วางใจไปหนึ่งเปลาะว่าไม่ลอยเคว้งแล้วล่ะ ฮิ.. จะว่าไปก็เหนื่อยและยุ่งเรื่องเอกสารมากๆ ตอนนี้ก็คงจะซาไปได้บ้างแล้วล่ะ
Back to the scholarship bits, it's going fine.. I guess.. haha I've chosen 3 universities and now I've got an acceptance from one (which I ranked 3) Now I'm waiting for first and second rank uni that I chose. However, I'm relieved since I at least got a place to go now.. been real busy during the past week though