ช่วงนี้ไม่รู้จะเขียนอะไรดี ไปแล็บทุกวัน ก็นั่งทำงานบ้างเล่นบ้าง เม้าท์แตกกะคนโน้นคนนี้ ไปกินข้าวนอกบ้าน หรือไม่ก็กินในมหาลัย และก็มีเรียน benkyoukai (image processng) ตามปกติ (ทั้งๆที่เป็นหยุดหน้าร้อน) อากาศช่วงนี้เย็นใช้ได้ ถึงแม้ว่าจะยังหน้าร้อนอยู่ แต่ว่าเพราะฝนตก เซนเซบอกว่าฝนนี่คือ akisame 秋雨 แสดงว่าจะเริ่มเข้าหน้าอากิ (ใบไม้ร่วง) แล้วสินะ..

เอาไฟล์ในกล้อง และในมือถือมาเคลียร์วันนี้ พบว่ามีรูปมากมายที่เปิดดูแล้วก็ยิ้มออกตลอด ส่วนมากก็เป็นรูปของกินนั่นเอง ฮ่าๆ..

วิวสวยๆ หน้าประตูโทได โคมาบะแคมปัส พอดีว่าตอนนั้นฟ้าสวยมากๆ อดใจไม่ได้ต้องเอามือถือมาถ่ายรูปทันที..


ไอติมนมกับชาที่อร่อยมากๆๆๆ ในร้านอาหารร้านนึงในเซนกาว่า

 
คอลเลกชั่นตุ๊กตาในแล็บ ของซูซูกิซัง นศ.ปริญญาเอกปีหนึ่งที่แล็บ.. คุณหมีถือธงอเมริกาเราเป็นคนเลือกเอง จากสนามบิน LAX

โนมุโยเกิต.. โยเกิตพร้อมดื่มแบบไม่ค่อยจะโยเกิตเท่าไหร่ แต่เย็นแล้วอร่อยมากๆเลย


พาสต้าสุดอร่อยที่ไปกินกับอัย เย็นวันที่สอนภาษาไทยเสร็จและหิวมากมาย.. อยู่บนสถานีเคโอ อิโนคาชิระ


เอ็มแอนด์เอ็มสีๆ ที่ทำเหมือนลูกหิน ของฝากจากพวกเราให้คนในแล็บ ไม่มีใครกล้ากินเพราะสีมันไม่สวย เราว่าสวยออกน้า อร่อยด้วย


แรชีสเค้ก ร้านพาสต้าข้างๆคาเฟทีเรียมหาลัย อิตาเลียน โทมาโท ที่พาสต้าไม่อร่อยโคตรๆ แต่เค้กอร่อยมากมาย..


ไอติมที่ซื้อที่สถานี เมไดมาเอะ เป็นชูไอซ์ คือชูครีมไส้ไอติมน่ะเอง อันนิดเดียว แต่อร่อยดี แพคเกจน่ารักมากมายด้วย..

 
ห้องเราเอง พึ่งถ่ายม่ะกี้เลย โฮะๆ


ควันหลง siggraph 2008 :D

หนึ่งอาทิตย์หลังกลับมาจากอเมริกา ชีวิตรู้สึกเหมือนจะเปลี่ยนไปนิดหน่อย
หนึ่ง..ก็คือสวดมนต์ได้ทุกวัน ตื่นเช้าทุกวัน (ยกเว้นวันนี้..เอ๊ะและจะเป็นพรุ่งนี้และต่อๆไปด้วยรึเปล่านะ) อาจจะเพราะว่าปรับเวลาไม่ได้ ตั้งแต่กลับมาจากแอลเอก็ตื่น 6 โมง 7 โมง ทุกวันเลย ทำให้ตอนดึกง่วงนอนเร็วขึ้น และนอนได้ง่ายขึ้นมากๆ ดีแฮะ
พอตื่นเช้าก็เหมือนอยากทำโน่นทำนี่เยอะ
สอง..ไปแล็บทุกวันยกเว้นเสาร์อาทิตย์ ด้วยความที่ต้องเริ่มเขียนโปรแกรมแล้ว ก็เลยต้องกระตุ้นตัวเองหน่อยละ.. เพิ่งเคยใช้ OpenCV เป็นครั้งแรก รวมทั้ง C++ ที่เรียนมาแค่เบสิกโคตรๆ แทบจะไม่คุ้น ก็ต้องมารื้อฟื้นกันใหม่หมด

วันก่อนไป Fuji Q Highland สวนสนุกที่อยู่ตรงตีนเขาฟูจิ เน้นเครื่องเล่นประเภทรถไฟเหาะ สนุกมากๆ ค่ารถบัสไป รวมค่าตั๋วฟรีพาสเข้าสวนสนุก (เล่นอะไรก็ได้ทั้งวัน) 7000 เยนถือว่าคุ้มมากๆอะ ไปกับเพื่อนๆที่ไปแค้มป์ด้วยกัน ถึงแม้ว่าต้องต่อคิวนานแต่ก็ไม่เบื่อเท่าไหร่ พอดีว่าที่สวนสนุกเดือนนี้เป็นเทศกาล Fuji Q Thailand เทศกาลอาหารไทยซะด้วย เลยไปแล้วได้กินข้าวเที่ยงเป็นแกงเขียวหวาน แกงเผ็ด ผัดไทย กันสนุกสนาน อิอิ.. แต่ก็ได้เล่นเครื่องเล่นน่ากลัวๆสมใจเลยอะ ชอบๆๆ ติดใจสุดๆก็อันที่วิ่งเร็วมากๆ ต่อคิวประมาณ 2 ชม. นั่งเล่นประมาณ 1 นาที.. 5555

เมื่อวานไปดูฮานาบิเป็นครั้งที่สี่ในรอบปี และจะเป็นครั้งสุดท้ายของหน้าร้อนปีนี้แล้วที่จะใส่ยูคาตะ
ฝนตก ก็เลยลำบากกันนิดหน่อย คนก็เยอะ เปียกก็เปียก มือนึงก็ต้องถือร่ม มือนึงจับยูคาตะให้มันไม่สกปรกจากพื้น หนาวมากๆด้วย ทั้งๆที่อยู่กลางหน้าร้อน แต่ก็เป็นบรรยากาศอีกแบบไปนะ ดอกไม้ไฟที่จุดสวยมาก ต่อให้ฝนตกและเมฆหมอกเยอะก็ยังสวย ทุ่มทุนสร้างสุดๆเลย Chofu เนี่ย ถึงเวลาบอกลายูกาตะสำหรับปีนี้แล้วสินะ ปีหน้าค่อยใส่ใหม่

วันนี้พักผ่อนเพราะว่าเป็นวันอาทิตย์ (เพื่อนที่แล็บบอกว่าไม่ว่าจะวันไหนก็ไม่เกี่ยว ก็ต้องทำงาน.. ช่างน่าเศร้าจริงๆ) ลองทำรูปนิดหน่อยลง Multiply แล้วเลยมาพบว่า รูปวันที่ไปเที่ยวงาน TBS ที่อากาซากะหายไป.. แง๊ .. ไม่่ว่าจะลองพยายามกู้ข้อมูลแค้่ไหนก็ได้กลับมาแค่สิบกว่ารูป (จากประมาณสามสิบ) เอง น่าเศร้าที่สุดเลย เอาฟระ คิดซะว่าได้ไปด้วยตัวเอง ก็เก็บอยู่ในความทรงจำละกัน..

ACM Siggraph คือ Academic Conference (technical papers presentation) ที่มีทั้ง exhibition, job fair, talk, classes และอื่นๆ ทุกอย่างที่เกียวกับ Computer Graphic, Interactive, Multimedia จัดขึ้นปีละหนึ่งครั้งที่อเมริกา โดยปกติมีคนมาประมาณสามหมื่นคน งานจัดรวมทั้งหมดห้าวัน เปเปอร์ที่พรีเซ้นท์ร้อยกว่าเปเปอร์ แบ่งเป็นยี่สิบกว่าหมวดใหญ่ด้วยกัน ทั้งหมดเกี่ยวข้องกับ Computer graphic, Computer Vision, Image Processing, Multimedia ทั้งนั้น นับว่าเป็น conference ที่ใหญ่ที่สุดของวงการนี้แล้ว

Siggraph 2008 ปีนี้จัดที่ L.A. convention center ใจกลางเมือง เป็นสถานที่จัดประชุมที่ใหญ่มากๆ เดินกันขาลาก แต่ว่างานก็ใหญ่อลังการมากเหมือนกัน ด้วยความที่เราไม่เคยไปซิกกราฟมาก่อน เลยตื่นตาตื่นใจพอสมควรเลย เดินทั้งหมดห้าวันยังดูงานไม่หมด.. เพราะทุกอย่างจัดพร้อม ๆ กัน ต้องเลือกเข้าอันใดอันหนึ่ง

ปีนี้เป็นปีแรกที่มีการจัด Animation Festival สมาคม บริษัท โรงเรียนแอนิเมชั่นส่งผลงานเข้ามาประกวด ทั้งหมดเกือบๆเจ็ดสิบเรื่องได้ เป็นเหมือนหนังสั้นๆ บางอันก็ห้านาที บางอันก็ประมาณสิบห้านาที ทั้งหมดเป็นแอนิเมชั่นที่สร้างขึ้นโดยใช้คอมพิวเตอร์ ส่วนมากเป็นแบบสามมิติอะนะ สวยมากๆเลย competition screening นี้มีจัดฉายเป็นรอบที่ Nokia Theatre โรงหนังที่มีจอแบบความละเอียด 4K คุณภาพไฮโซว.. ซ้ำไปตลอดทั้งงาน ขนาดยังงั้นยังดูไม่หมดเลย

Class ที่ Siggraph จัดก็ดีมากๆ เพราะเค้าให้ผู้เชี่ยวชาญ หรือคนที่เขียนเปเปอร์ของเรื่องนั้น หรือสานต่อเรื่องนั้นๆ มาพูดอธิบายให้ฟัง และก็สรุปด้วยสถานการณ์ปัจจุบันของหัวข้อนั้นๆ ถึงแม้ว่าคลาสจะแบ่งเป็นสามระดับ beginner, intermediate, advance ก็เหอะ ยังรู้สึกว่ายากอยู่เลย แต่ละรอบจัดประมาณสองชม.ถึงสี่ชม. นับว่านานมากๆ แต่ว่าครอบคลุมเนื้อหาได้เยอะมากในหนึ่งคลาส

เรื่องของ technical paper presentation ก็คงจะเหมือนวงการอื่นๆ คือแต่ละคนขึ้นมาพรีเซ้นท์เปเปอร์ที่ได้ตีพิมพ์ คนละยี่สิบนาที และเวลาถามคำถามอีกห้านาที.. แต่ละอันไฮโซมาก สมแล้วที่ได้ตีพิมพ์ใน ACM Transactions และได้ถูกเลือกมาพรีเซ้นท์ที่นี่.. อ้อ วันแรกมี special event : Fast forward ให้เจ้าของเปเปอร์ทุกคนมาพูดเกี่ยวกับงานตัวเองคนละหนึ่งนาที จะได้เลือกถูกว่าจะไปฟัง session ไหน (เพราะหลายทีที่มันจัดเวลาเดียวกัน) แต่ละคนก็นะ สมกับที่เป็น computer scientist มากมาย อิอิ แนวๆมาเชียว

กลางคืนของทุกวันมี animation event ที่ Nokia Theatre ที่เราไปดูก็คือ Pixar ที่ฉายภาพยนตร์ในตำนาน ที่วาดด้วยมือเป็นพันๆเฟรม แล้วเอามาทำเป็นแอนิเมชั่น ที่เป็นแรงบันดาลใจให้ Ed Catmull ก่อตั้ง Pixar ขึ้นมา

ส่วนวันพฤหัสก็มี reception สำหรับคนที่ซื้อบัตรเข้างานแบบ Full Conference ไปดูเบสบอลที่ Dodger Stadium กัน ของกินมากมาย ถึงแม้จะมีแต่จังก์ฟู้ดก็เหอะ แหะๆ แต่ก็อร่อยดี

ถึงแม้ว่าจุดประสงค์คือมา conference ก็เหอะ แต่ก็ยังได้เที่ยวบ้างละน้า อิอิ วันจันทร์เซ็นเซเช่ารถพาพวกเราสี่คนไปเที่ยวกัน ก็ไปช้อปปิ้ง ไปดู hollywood sign จากหอดูดาวใกล้ๆ แล้วก็ไปเดินเล่นที่ hollywood blvd ผ่าน  bevery hills  เข้าไปดู UCLA และจบท้ายที่เดินเล่นริมหาดที่ Santa Monica กัน สนุกสนาน..

วันสุดท้ายก็ไป union station --> mexican town กินอาหารเม็กซิกัน อร่อยมากมาย ชีสเยอะแยะเลย เทียบกับอาหารใน convention center แล้วทั้งถูกทั้งอร่อยกว่า อิอิ

โดยรวมแล้วถือว่าคุ้มค่าที่เสียค่าตั๋วไปอเมริกาคราวนี้

ความเหงาทำให้คนฟุ้งซ่าน อันนี้เป็นความจริงซะยิ่งกว่าจริง

วันนี้ก็เลยมาอัพบล้อกในเรื่องที่หลาย ๆ คนชอบอ่านกันดีกว่า

ความรัก.. ภาคสองค่ะ

แหะๆ

เมื่อวันก่อนได้ฟังเพลง ปราสาททราย จากเว็บของคนๆนึง เนื้อเพลงมันช่างเศร้าได้ใจ แค่ได้ยินน้ำตาก็แทบจะไหล..

กว่าจะรวมจิตใจ เก็บทรายสวยๆ มากอง ก่อปราสาทสักหลัง
ก่อกำแพงประตู ก่อสะพานสร้างเป็นทาง ทำให้เป็นดังฝัน
ก่อนที่ฉันจะได้เห็นทุกอย่าง อย่างที่ฝันที่ฉันทุ่มเท
น้ำทะเลก็สาดเข้ามา ไม่เหลืออะไรเลย แหลกสลายลงไปกับตา
เหลือเพียงทรายที่ว่างเปล่า กับน้ำทะเลเท่านั้น

ความรักมันเป็นสิ่งที่สะสมไม่ได้ด้วยกาลเวลา สิ่งที่ทำได้มีแค่ความผูกพันเท่านั้น แต่ว่าสองอย่างนี้ก็ใกล้กันมากจนแยกแทบไม่ออก สุดท้ายแล้ว คนสองคนอยู่ด้วยกันเพราะความรัก หรือว่าความผูกพันกันแน่นะ..

แต่ว่าถ้าความผูกพันสามารถก่อให้เกิดความสัมพันธ์ได้.. แล้วทำไมยังมีตั้งหลายคู่ที่เลิกรากันหลังจากคบกันเป็นสิบปีล่ะ..

ความรักของคนเราเนี่ยมันช่างมีหลายรูปแบบ.. หลายเดือนมานี้เราได้เห็นความรักจากหลายแง่มุมเหลือเกิน ทั้งคนที่พยายามจะรัก คนที่พยายามจะไม่รัก คนที่พยายามจะทำให้เค้ารัก และคนที่พยายามจะทำให้เค้าตัดใจ

สิ่งสำคัญๆอย่างนึงที่เรียนรู้มา จากเพื่อนๆ และประสบการณ์ของตัวเองคือคำพูดที่แพนด้ารวบรวมไว้ให้เมื่อวานตอนเช้า..

”ดูง่ายๆ ความรักที่ไม่ได้ทำให้ชีวิตเราดีขึ้น นั่นแปลว่าเราเลือกคนผิดแล้วล่ะ”

- - -
เขียนอะไรหว่า ไม่ค่อยดีเลย ฮ่าๆ ยังมู้ดไม่ลึกพอ
พรุ่งนี้ไป L.A คราวนี้ไป conference อย่างเดียวเลยงะ ไม่มีเวลาได้เที่ยวเท่าไหร่ กลับมาก็คงปั่นพรีเซ้นท์ ลองทำ OpenCV ต้องรื้อฟื้น C++ อีกรอบ
ดูเหมือนชีวิตจะยุ่งตลอดเวลา แต่ว่าช่วงนี้ที่หอเงียบๆเหงาๆ เพราะทุกคนกลับไทย ก็มีเวลามานั่งเหงาเหมือนกัน

อย่าลืมเชียร์คนไทยในโอลิมปิกเกมส์นะคะ

ไปค่ายมาค่ะ ที่จังหวัดโทชิกิ สนุกมากมาย.. ถึงแม้จะเหนื่อยมากๆก็ตาม ก่อนไปบ่นอุบอิบไม่อยากไป อยากนอนอยู่บ้าน พอไปกลับมาแล้วคิดถึงชีวิตค่ายมากๆเลยอะ..

ตื่นตีห้าทุกวัน ไปเดินป่า (ใช่มั้ยนะ มันก้ออยู่ในป่า ขึ้นลงๆ เดินตามน้ำตกบ้าง) เป็นพี่เลี้ยงดูแลเด็กม.หนึ่ง ให้พูดอังกฤษกัน แต่ปัญหาหนักคือเด็กญี่ปุ่นเริ่มเรียนภาษาอังกฤษกันตอน ม.หนึ่งเนี่ยแหละ สรุปว่าทุกคนทำได้แค่ อ่านเอบีซีดี เสียงอ่านคำบางคำยังอ่านกันไม่ได้เล้ย.. ใช้ภาษามือ และภาษาญี่ปุ่นกันสนุกสนาน.. แต่ก็ดีไปอีกแบบ เวลาเห็นเด็กๆ พยายามจะเรียนรู้ภาษาอังกฤษ ภึงแม้ของกลุ่มเราจะไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ก้อเหอะ อิอิ

การไปค่ายก็เหมือนการไปเที่ยว ทุกครั้งมักจะได้อะไรสนุกๆกลับมาเสมอ คราวนี้รู้สึกเหมือนตัวเองกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง กินอาหารถาดหลุม ร้องเพลง เต้น ออกกำลังกายตอนเช้า แดดเปรี้ยงๆ รอเวลาถึงจะกินข้าวได้ ห้ามกินน้ำ ห้ามกินหนมบนรถ เล่นเป่ายิ้งฉุบ เล่นเจนกะ (อูโน่) ไพ่ กินขนมตอนกลางคืน เม้าท์แตกๆ และ แช่ออนเซ็น.. มีความสุขโคตร เพราะว่าที่นั่นอากาศหนาวกว่าโตเกียว กำลังสบายเลย

แต่ว่าอย่างนึง ในหลายๆ อย่าง ที่มีค่ามากๆ จากแคมป์ครั้งนี้คือ เพื่อนๆ (captains พวกเราถูกเรียกว่ากัปตันเพราะเป็นเหมือนพี่เลี้ยงเด็กๆ) ร่วมหัวจมท้ายเรือลำเดียวกัน บรรยากาศแบบอินเตอร์มากๆ เพราะมีมาจากหลายประเทศ หลายทวีป แล้วพวกเราก็เฮฮากันมากมาย กลับมาได้ไม่กี่วันก็นัดเจอกันไปแล้วสองครั้ง (พวกขี้เหงาอยู่ต่างแดน ไกลบ้าน นั่นเอง ฮ่าๆ) เจอกันแต่ละทีก้อได้ฮากลิ้งตลอด

แล้วก็ หลังจากเซมิจบไปไม่ได้ทำอะไรที่เกี่ยวกับการเรียนมาสิบวันเต็ม แอบรู้สึกผิดเล็กน้อย ถึงแม้จะเรียนเลขไปบ้าง (น้อยนิด) แล้วก็ตาม เอิ้กๆ.. แต่ก็นะ หยุดซัมเมอร์นี่หน่า ต้องหาอะไรสนุกๆ ทำ คลายร้อนซะหน่อย (หน้าร้อนที่นี่ร้อนแบบ แย่กว่าเมืองไทยมากมาย เพราะแค่เดินออกไปข้างนอก ยืนเฉยๆสองนาทีเหงื่อก็ท่วมตัวแล้ว เอิ้กๆ ไม่ต้องไปซาวน่าให้เสียเวลา)

อีกไม่กี่วันก็จะไป SIGGRAPH แล้วค่า ตื่นเต้นๆ ไม่เคยไป Conference มาก่อนในชีวิต อิอิ