Kujah's profileKujah's LeaguePhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
September 28 Happiness is back hereตอนนี้อยู่เมืองไทยแล้วค่ะ พึ่งกลับมาได้ประมาณ 4 วัน แต่เหมือนกลับมาแล้วประมาณ 4 เดือน เจอเพื่อนไป 5 กลุ่ม กินหนักทุกมื้อ กรี๊ด อ้วนขึ้นสุดๆแหงๆ เมื่อวานตอนขับรถไปหัวหมากเพื่อไปกินกับคอม 22 ที่ร้านพี่นกเล็ก Aftermoon เออโปรโมทซะเลย ร้านนี้ข้าวอร่อยมากมาย แต่งร้านน่ารักมากๆด้วย ก็นึกอะไรขึ้นมาได้บางอย่าง เลยอยากจะมาเขียนลงบล้อก ความสุขของคนเราอะ มันอยู่ที่ไหนกันนะ คนหลายคนพยายามแสวงหาความสุขกันเหลือเกิน ตามหาไปสุดหล้าฟ้าเขียว เค้าเจอกันรึเปล่า บางคนก็บอกว่า ขอแค่มีเงินเยอะๆ สุขเวลาเห็นตัวเลขในบัญชีเพิ่ม ความสุขของคนเราแตกต่างกันออกไป น่าเสียดายที่คนบางคนหาความสุขไม่ได้เลยด้วยซ้ำ เพราะไม่เคยพอใจกับอะไรเลย ในขณะที่คนบางคนที่มีไม่เยอะ แต่ว่ามองอะไรก็มีความสุขไปหมด กลับมาคราวนี้ เราก็พบความสุขเล็ก ๆ ของเรา เหมือนทุกที ความสุขที่ไม่ต้องไปหาที่ไหน ไม่ต้องทำงานใช้เงินซื้อ ไม่ต้องตั้งใจทำแล็บเพื่อให้ได้มันมา เป็นความสุขที่ยั่งยืน ไม่ต้องเปลี่ยนตัวเองเพื่อให้ได้มันมา หรือไม่ว่าเราจะเปลี่ยนไปแค่ไหน มันก็จะยังคงอยู่ตลอดไป ความสุขที่ได้อยู่กับครอบครัว เห็นรอยยิ้มของพ่อแม่แค่นั้นก็มีความสุขสุด ๆ และ ความสุขที่หาไม่ได้จากที่ไหน แต่อยู่ที่นี่เท่านั้น.. ไม่ว่าประเทศไทยจะเปลี่ยนไปแค่ไหน แต่ว่ายังไงมันก็คือบ้านเกิดของเราอยู่ดี September 15 Kiss X2ของเล่นใหม่.. Kiss X2 + Tamron 17-55 F2.8 ตลอดช่วง.. หุหุ.. หลังจากโดนด่าในเซมิแบบเลวร้ายเมื่อวันศุกร์จนแทบจะร้องไห้ ขอให้รางวัลกับชีวิต (ที่สามารถยืนโดนด่าได้เป็นชม.) เหอะนะ ประเดิมกับทงคัตสึช็อตแรก.. และวิวชินจูกุฝั่งตะวันออกยามค่ำคืนค่ะ
ต่อด้วยทดลอง F2.8 แบบซูม.. กับโค้กใน jihanki (自動販売機 jidouhanbaiki : ตู้ขายของอัตโนมัติ) ที่ cafeteria ในหอ ทั้งคุณภาพรูป สี ความละเอียด มันแตกต่างกันมากมายจริงๆ อ้อ รูปทุกรูปในนี้ลงแบบไม่ได้ปรับอะไรทั้งสิ้นนะคะ เพียวๆจากกล้อง แค่รีไซส์อย่างเดียว หุหุ September 07 ต่อจากเช้าที่ไม่สดใสต่อจากเช้าที่ไม่สดใส.. ไปเที่ยวบ้าน นาโอะจัง กับ ริกะจัง มา จริงๆก็คือบ้านของเพื่อนพ่อที่เป็นคนญี่ปุ่นที่นี่น่ะแหละ ลูกสาวโตๆกันแล้ว (คือ 5 กับ 10 ขวบ..) น่ารักมากมาย สามปีที่แล้วมาเรียนที่นี่ ริกะยังพูดไม่ค่อยรู้เรื่อง พึ่งเริ่มเดินนิดหน่อยเอง เล่นเครื่อง Wii กันสี่คน กับสาวน้อยสองคน และ คุณแม่เค้า สนุกสนาน แต่ว่าเกมมาริโอคาร์ทแอบยากมากๆ ไม่เข้าใจเด็กสมัยนี้เล่นกันได้ไง .. หรือว่าเราแก่เกินไปแล้วนะเลยเล่นเกมของเด็กๆไม่ได้ ฮ่าๆ.. แต่ติดใจ Wii Sport โยนโบลิ่ง (เพราะเป็นเกมเดียวที่เราชนะ..) และก็ตีเทนนิสก็สนุกมากมาย เข้าใจเลยว่าทำไมเครื่องนี้มันฮิตกันจัง.. อยากได้เหมือนกันนะ แต่ว่าเล่นคนเดียวคงจะเหงาน่าดู เดี๋ยวจะยิ่งเหงาทวีคูณ อิอิ เครื่อง Wii ไฮโซตรงที่ (อ๊ะ จะเขียน Wii Review ตอนนี้เนี่ยนะ เครื่องมันออกมาตั้งเป็นชาติแล้ว) มันจะเก็บข้อมูลผู้เล่นเป็นหน้าตาคน และเดินไปเดินมา ไม่ว่าจะเล่นเกมอะไรก็เลือกชื่อผู้เล่นนี้ และหน้าคน (ของเราที่เราเลือก) ไว้ออกมาได้เลย เหมือนอยู่ในนั้นจริงๆ.. เกมสำหรับเด็กๆที่เหมือนจะมากับตัวเครื่องก็เช่น ใช้จอยสติ๊ก (ซึ่งเคลื่อนไหวตามที่มือเราขยับ เหมือนเม้าส์) หาตัวคนที่หน้าเหมือนกันเดินกันยั้วเยี้ย หรือว่าพวกเกมยิงนก ซึ่งก็จะมีทั้งเป้าต่างๆออกมา บางทีก็มีหน้าเราออกมาถ้าเรายิงโดนหน้าตัวเองก็เสียแต้ม น่ารักมากๆ สนุกมากเลยอะ แต่มันเป็นเกมกิจกรรมในครอบครัวจริงๆ ถ้ามีลูกค่อยซื้อให้ลูกเล่น (ป่านนั้น เครื่องนี้คงอยู่ในพิพิธภัณฑ์ของเก่าไปแล้ว) แล้วสี่สาว (เรา นาโอะจัง ริกะจัง คุณแม่ของสองสาว) กับหนึ่งหนุ่ม (ปะป๊าสองสาว) ก็ไปกินซูชิอร่อยมากๆ ใจกลางกรุงโตเกียว เขตที่โคตรจะแพง ขนาดว่าแมนชั่นเค้าใช้ชื่อว่า The Center สูง 38 ชั้นที่มองออกไปเห็นหมด ชิบุยะ ชินจูกุ อิเคะ.. ไฮโซวมากมาย และก็ต่อด้วยคาราโอเกะ แน่นอน ที่เดิม Darts Bar ที่สนิทกับเจ้าของเลยเปิดห้อง V.I.P ให้เด็กๆร้องเพลงเด็กๆกันสนุกสนานถึงเที่ยงคืน.. กรำ.. สอนเด็กให้เที่ยวกลางคืนตั้งแต่อายุ 5 ขวบ ปะป้าเด็กทั้งคู่บอกว่า นาโอะจังคุยกะเราเยอะมากทั้งๆที่ปกติไม่ได้เป็นคนพูดมากขนาดนี้ สงสัยเพราะพูดภาษาเดียวกัน... (เอ๊ะหมายความว่าเราอายุสมองเท่ากับเด็กสิบขวบรึเปล่านะ??) ฮ่าๆ.. ประมาณว่า speech pace เดียวกันละมั้ง.. และแล้ว เช้าของวันที่ตื่นมาแล้วไม่สดใส ก็เปลี่ยนเป็นค่ำคืนที่แสนจะมีความสุขของเรา.. September 06 เช้าที่ไม่สดใสเช้านี้ตื่นมาไม่สดใส แสบตาไปหมด อาจจะเป็นเพราะว่าเมื่อคืนนอนดึกมาก ๆ นอนก็นอนไม่พอละมั้ง แต่ต่อให้ไม่สดใสก็ยังเปรี้ยวจะอัพบล้อก เล่นเน็ท อ่านโน่นอ่านนี่ไปเรื่อยๆ แทนที่จะล้มตัวลงนอนต่อ ทำให้ความเหนื่อยยิ่งสะสม.. ทำตัวเองจริงๆเลยเรา สรุปแล้ววันนี้ทั้งวันก็ไม่ได้ทำอะไรที่เป็นชิ้นเป็นอันอีกแล้ว นั่งเหงาได้เรื่อยเปื่อย บ้าจริง ๆ September 03 Tearsเคยคิดเหมือนกันว่าคนเราเนี่ยจะร้องไห้ได้ถึงแค่ไหนกันนะ .. น้ำตาในตัวเราเนี่ย จริงๆแล้วมันมีกี่ลิตรกันนะ (ยังคิดจะไปวัดปริมาตรมันอีก) ----------------------------------------------------------------------------------------------- PS - google ออก browser ตัวใหม่แล้ว.. ยังไม่ได้โหลดมาลงเลยแอบรู้สึกว่ามันไม่ค่อยสวยแฮะ แต่จะดีจริงอย่างคำร่ำลือรึเปล่านะ September 02 หนึ่งวัน หนึ่งคืนที่ปวดหัวหนักขึ้นเรื่อยๆ ราวกับหัวจะระเบิดออกมา เสียงนาฬิกาที่เดินในห้อง ติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก ที่ปกติแทบจะไม่เคยสังเกตุมัน แสงไฟจากหลอดไฟที่พึ่งเปลี่ยนที่แสบตาจนต้องหรี่ตา และดวงตาที่ชื้นๆ แต่ไม่มีน้ำตาจะไหลแล้วล่ะ.. ขณะนี้.. ตีสี่ครึ่ง ฟ้าเริ่มจะเป็นสีแดงๆ จะเช้าแล้ว.. ยังไงพรุ่งนี้ก็ต้องไปมหาลัยอยู่ดี เง้อ.. เซนเซนะเซนเซ ทำกันได้ ชิชะ |
|
|
